Yaşlı bir çiftçi ömrünün son günlerinde üç oğlunu yanına çağırdı. Onlara, 'Evlatlarım, bağımızda toprağın altına saklanmış büyük bir hazine var. Ben göçtükten sonra toprağı kazın, arayın ve o hazineyi bulun,' dedi. Yaşlı adam vefat ettikten sonra oğulları sabırsızlıkla kazma kürekleri alıp bağı karış karış kazdılar, her ağacın dibini havalandırdılar.

Altın dolu bir sandık bulamadılar ancak o yıl iyi çapalanan ve havalandırılan bağ öyle bereketli üzümler verdi ki ambarlar dolup taştı. Kardeşler ürünleri satıp çok zengin oldular. O zaman babalarının sözünü anladılar: Asıl hazine yerin altında gömülü altınlar değil; toprağa dökülen alın teri ve kardeşçe yapılan birliktir.